Het is beangstigend om waar te nemen hoe oppervlakkig en gehaast we geworden zijn, hoe weinig tijd we nog hebben om even rustig en vooral, om even stil te zijn. We laten ons opjagen door een overvloed aan berichten, aankondigingen en activiteiten waarop we “moeten” reageren en/of aan deelnemen, willen we er nog bijhoren. De media beheersen voor een groot deel ons leven, en de boodschappen die ze over ons uitstorten zijn spectaculair, tonen ons agressief gedrag en geweld van over de gehele wereld. Binnen de kortste keren weten we wat er gaande is op het andere einde van de aardbol. We worden opgejaagd want, als we er “bij” willen horen dan “moeten” we wel op de hoogte zijn. Onze kop zit overladen vol met gedachten van een ander en dus hebben we nog maar weinig tijd voor onze naaste buur, want we verkeren in de waan dat we de wereld moeten redden. We gaan op reis naar de meest afgelegen plaatsen en komen terug met koffers vol foto’s en vlugge herinneringen die kort daarna al snel vervagen in de drukte van ons dagelijks bestaan. We worden constant opgedreven in de smalle tunnel van de “verbruiker”, want daar gaat het tenslotte allemaal over. Consumeren. En als we dan, in tijden van crisis zoals vandaag, minder gaan consumeren, voorzichtiger omspringen met onze spaarcenten -als die er al zijn – dan is de enige oplossing dat wij – jij en ik – meer belasting betalen want tenslotte is het onze schuld omdat we niet genoeg hebben geconsumeerd. Logisch?
Volledig logisch voor het moderne, economische beleid. Slechts weinigen beseffen dat we onszelf, als weerloze slachtoffers, deze ondankbare rol hebben laten opdringen. Weinigen beseffen dat materie – materieel bezit – wel belangrijk is, maar dat overvloed een zware last is. Niets is meer vergankelijk dan materie. Niets is meer voorbijgaand dan materie.

Toch is het ook mijn ondervinding dat de mens ernstig op zoek is naar andere waarden, dat hij -uit noodzaak- meer de natuur opzoekt, vaker in de stilte verblijft. Dieper zoekt naar zichZelf.

Moeilijke tijden? Boeiende tijden? Tijden van verandering?

Wat we geloven toont zich in ons leven, of maw “zoals je denkt, zo handel je. Elk van ons, jij, ik, elk ander, bezit de kracht om te geloven wat hij wil, om te aanvaarden wat hij wenst. Weet wat je denkt en ga op zoek naar de echte waarheid in je Zelf, dan wordt, IS dit een uiterst boeiende tijd. Een tijd waarin we de kans krijgen, mee te gaan om de verandering welke nodig is, uit te voeren.
Onthou, elke verandering begint bij je Zelf.
Geef dus niemand de schuld van je eigen tekort komen…

*We hebben ruimtes geschapen waar de tijd stilstaat, de dag niet vordert van morgen naar avond, maar steeds hetzelfde blijft onder schelle neonlampen en flikkerende reclamepanelen en uitstalramen.
*We leven niet langer op het rustige ritme van de frisse morgen waarbij de zachte nevel langzaam uit mekaar rafelt en een diepblauwe hemel boven onze hoofden spant.
*We worden niet meer wakker met de stille muziek van de gouden morgen maar met de luide klanken van het ochtendprogramma op een of andere radiozender vol popmuziek en moderne schlagers, vol weerberichten en verkeersinformatie.
*We lopen niet langer op blote voeten in het natte gras en zuigen onze slapende longen vol frisse aardelucht, maar springen haastig onder de warme douche en laten het geparfumeerde schuim in onze ogen prikken.
*We lopen in winkelstraten en op de markt waar we elk gevoel voor richting verliezen.
We nemen geen beslissingen meer. Massa’s mensen lopen naast en langs ons heen. Soms is het alsof wij stilstaan en de hele wereld langs ons verder loopt. Wij meegezogen worden in deze anonieme, eindeloze stroom, ergens op weg naartoe maar schijnbaar zonder welbewust doel.
*Bomen zijn de longen van de natuur als ze maar niet in onze eigen tuin staan en de bladeren in onze dakgoot vallen of in het kopje thee dat we op het tuinterras drinken.
*Dieren zijn lief en onze beste vrienden als ze maar braaf zijn zoals we het zelf willen, niet op het tapijt plassen of poepen op de stoep bij de buren.
*De sneeuw is niet langer wit maar een vuile, grijsbruine, zwarte kleverige massa op het wegdek en op de stoep voor onze deur.

Als we heel de wereldbevolking zouden kunnen herleiden tot een dorp van precies 100 inwoners, met behoud van alle verhoudingen, dan zou dat er ongeveer zo uitzien:

Het dorp zou bestaan uit:

57 Aziaten
21 Europeanen
14 Amerikanen (Noord- en Zuid-Amerika samen)
8 Afrikanen

52 zouden vrouwen zijn
48 zouden mannen zijn

70 van hen zouden niet blank zijn
30 zouden blank zijn

70 van hen zouden geen christen zijn
30 zouden wel christen zijn

89 zouden hetero-seksueel zijn
11 zouden homoseksueel zijn

6 mensen zouden samen 59 procent van alle bezittingen hebben en alle zes zouden ze uit de VS komen.

80 zouden armoedig gehuisvest zijn
70 van hen zouden niet kunnen lezen
50 zouden er ondervoed zijn
1 zou op sterven liggen
1 zou nu geboren worden
1 (ja slechts 1) zou een middelbare schoolopleiding hebben genoten
1 zou een computer bezitten

Als je deze ochtend gezond bent wakker geworden, dan ben je meer gezegend dan 1 miljoen mensen die het einde van deze week niet meer zullen meemaken.

Als je nog nooit het gevaar op een slagveld hebt gekend, de eenzaamheid van gevangenschap, de pijn van een foltering of je leven werd nog nooit
bedreigd dan ben je beter af dan 500 miljoen mensen in deze wereld.

Als je een kerkdienst kunt bijwonen zonder angst om vervolging, aanhouding, foltering of dood… dan ben je meer gezegend dan 3 miljard mensen in deze wereld.

Als je deze boodschap kunt lezen dan heb je zonet een dubbele zegen
ontvangen: er is iemand die aan jou heeft gedacht en je bent meer gezegend dan de twee miljard mensen in de wereld die helemaal niet kunnen lezen!

Why CHANGE won’t come to America 

‘De reden waarom Amerika zich vandaag afkeert van de hervorming van de gezondheidszorg, na eerst Barack Obama te hebben verkozen, gedeeltelijk omdat hij die hervorming beloofde, is eenvoudig. Ondanks dat we graag het tegenovergestelde beweren, houden wij, Amerikanen, helemaal niet van verandering. Iemand zou kunnen denken dat we het niet eens raken over welke veranderingen we willen, maar Amerikanen zijn het volledig eens over het feit dat de huidige situatie op geen enkel vlak nog langer tolereerbaar is en dat grote en dringende veranderingen zich opdringen. Amerikanen zijn het daarover eens, maar op een abstracte manier. Want wanneer we nog maar denken dat iets zou kunnen veranderen -wanneer het abstracte moet worden ingeruild voor het praktische- beginnen we te panikeren. Plots komt nostalgie bovendrijven en verlangen we naar het comfort van de status quo.

Natuurlijk willen we verandering- zolang alles blijft zoals het is.’

Michael Kinsley, in The Washington Post

Waarom laat God al die miserie toe in de wereld?
Waarom moeten mensen zonder eten, kleren en zelfs zonder drinkwater verder leven, terwijl het Westen overloopt van de weelde?

Ik denk dat God daar weinig of niets mee te meken heeft.
Het is maar al te makkelijk om telkens de schuld op een ander te steken, terwijl we beter in eigen boezem zouden kijken.
God heeft de wereld geschapen, met de mens en alles er op en er aan, en Hij zag dat het goed was… God zag dat het goed was… dus moeten we de oorzaak bij onszelf zoeken. God heeft ons alles ter beschikking gegeven… voldoende voor iedereen. Maar hoe hebben wij die middelen gebruikt.
Hebben of zorgen wij er voor dat iedereen even welstellend leeft als wij -zoals God voorzien heeft (alles was goed)- of hebben we alle welstand naar onszelf toegetrokken en weigeren we die te delen.
Ja maar, zeggen de mensen, ik geef aan de arme landen…
En opnieuw vraag ik: Wat geven we?
Geven we van onze eigen welstand – welvaart – of geven we van onze overvloed? Geven we enkel die dingen welke we makkelijk kunnen missen?
Dingen die we niet langer meer gebruiken? Ledigen we onze zolders en kelders en sturen we dat op? Moeten ze daar maar tevreden mee zijn?
Kijken we echt naar de noden van die mensen?
Vragen we ons af -vragen we hen- wat ze ‘echt’ nodig hebben, of sussen we ons geweten met onze overschot weg te geven. Opgeruimd staat netjes!
Ter illustratie vertel ik jullie het verhaal van mijn Indonesische vriend ivm de Tsunamie in Java.
En, vroeg ik hem, hoe stellen de mensen het nu?
Oh, zei hij, dat is al lang vergeten. Er zijn belangrijker dingen.
En hebben jullie hulp gekregen?
Da’s een goeie vraag zie hij. Ja, we hebben hulp gekregen. Van een Belgisch team nog wel. Ze zijn hier aangekomen met vrachtwagens vol materiaal, met kleren en voedsel (kleren die we niet dragen en voedsel dat we niet eten) en ze hebben, op 6 tot 8 km van het strand nette stenen huisjes gebouwd. Daar was het veilig. Daar kon geen Tsunamie nog kwaad doen. En daar mochten de slachtoffers wonen.
Nou, zei ik, da’s toch goed?
Ja, die huisjes zijn goed, maar de slachtoffers zijn allemaal mensen die aan het strand wonen (ik ken de plaats en hetgeen hij zegt kan ik bevestigen) en ze leven van de zee. (visvangst) Nu zouden ze dus elke dag 6 tot 8km, met hun bootje op hun hoofd, naar het strand moeten trekken, en dan s’ avonds weer terug…
Nou, wat doen ze dan, vroeg ik?
Ja, ze wonen weer allemaal aan het strand, in een bamboehuisje en gaan elke dag vissen. Zo heeft de familie en iedereen eten voor die dag…
En… die huisjes dan, vroeg ik…
Ja, die verhuren ze nu als weekendchalet aan toeristen….

Moest ik God zijn, ik zou hier hard om moeten lachen, en wenen om de hoogmoed van het Westen.

Persoonlijke Dagelijkse Horoscoop van Woensdag, 16 september 2009 voor Stef Vn, geboren 9 mei 1939

U bent tevreden met vriendschappen die vast en betrouwbaar zijn en u stelt geen onmogelijke eisen aan uw omgeving. U beseft dat uw geliefden ook maar mensen zijn; het enige wat u van hen verlangt, is dat ze hun verplichtingen nakomen, zoals u bereid bent de uwe na te komen. Een goed moment om eventuele problemen die binnen de relatie zijn gerezen, te bespreken. U bent realistisch en objectief. U laat zich niet door onzinnige idealen meeslepen. Verbintenissen die onder dit aspect tot stand komen, worden gekenmerkt door soberheid en stabiliteit. Ze zijn niet uitbundig, doch de gevoelens zijn standvastig. Dit soort verbintenissen komt meestal meer op praktische dan op romantische gronden tot stand; hierdoor wordt de relatie echter niet verzwakt.

Voor vandaag geselecteerde transit: Venus Driehoek Saturnus, , exact op 02:29
werkende periode van 15 september 2009 tot 16 september 2009

Ik wil iedereen en elk afzonderlijk zeer hartelijk danken voor de welgemeende, soms vleiende gelukwensen en de vele zoete, warme en dikke kussen en zoenen welke ik van jullie mocht ontvangen ter gelegenheid van mijn 70ste verjaardag.
Ja, ne mens ge wordt niet elke dag 70 en dat heb ik dan ook samen met jullie -in zachte stilte- gevierd.
De vogels hebben die dag hun mooiste lied gezongen. De zon stuurde mij haar warmste stralen en de wolken lieten hun wollige buiken hangen op het dak van mijn caravan. De madeliefjes en de boterbloemen leken die dag zoveel mooier, zoveel rijker van kleur en geur dat ik me afvroeg waarom ik zo lang heb gewacht om 70 te worden, maar ja, ne mens wordt pas wijzer met de jaren en dus…
De wijn fonkelde scharlaken in mijn glas en ik proefde de rijkdom en de wijsheid van dit heerlijke vruchtensap dat mijn tong streelde en mijn hele oude lijf verwarmde met zachte zoetheid en bedwelmende gedachten van gelukzaligheid. De goden waren me welgezind en keken glimlachend en goedkeurend op me neer.

Jullie wensen en gedachten hebben mijn oude hart verwarmd en vergezellen het nu tot zijn laatste slag.
Dus dankuwel. Van ganser harte.
Stefaan.

RIP Dat schoon jaar -69- met zijn laatste zoete herinneringen is niet meer en ligt nu, onder kransen en bloemen, begraven op het telraam van mijn leven – RIP