Ik wil iedereen en elk afzonderlijk zeer hartelijk danken voor de welgemeende, soms vleiende gelukwensen en de vele zoete, warme en dikke kussen en zoenen welke ik van jullie mocht ontvangen ter gelegenheid van mijn 70ste verjaardag.
Ja, ne mens ge wordt niet elke dag 70 en dat heb ik dan ook samen met jullie -in zachte stilte- gevierd.
De vogels hebben die dag hun mooiste lied gezongen. De zon stuurde mij haar warmste stralen en de wolken lieten hun wollige buiken hangen op het dak van mijn caravan. De madeliefjes en de boterbloemen leken die dag zoveel mooier, zoveel rijker van kleur en geur dat ik me afvroeg waarom ik zo lang heb gewacht om 70 te worden, maar ja, ne mens wordt pas wijzer met de jaren en dus…
De wijn fonkelde scharlaken in mijn glas en ik proefde de rijkdom en de wijsheid van dit heerlijke vruchtensap dat mijn tong streelde en mijn hele oude lijf verwarmde met zachte zoetheid en bedwelmende gedachten van gelukzaligheid. De goden waren me welgezind en keken glimlachend en goedkeurend op me neer.
Jullie wensen en gedachten hebben mijn oude hart verwarmd en vergezellen het nu tot zijn laatste slag.
Dus dankuwel. Van ganser harte.
Stefaan.
RIP Dat schoon jaar -69- met zijn laatste zoete herinneringen is niet meer en ligt nu, onder kransen en bloemen, begraven op het telraam van mijn leven – RIP
