Mijn zoveelste klaagzang in deze trieste zomerdagen om verloren gegane tradities en de magie van sprookjesvertellers … waar zijn de ouden die onze binding met andere werelden in stand hielden met magische vertellingen, sprookjes over draken en elfen, gouden zonsondergangen en… Mijn hart weent en zucht om de verloren traditie. Mijn mensen zijn keihard geworden en hun fantasie speelt rond teeveefeuilletonnekes, films enz … ze leven niet langer zelf maar laten zich leven door beelden op hun grote plasma scherm en verliezen alle warmte van het persoonlijke contact met mekaar. Let op, ik heb helemaal niets tegen de technische vooruitgang van onze maatschappij, maar treur enkel omdat de meest intieme dingen daardoor verloren zijn gelopen in een mistige achtergrond van commercieel gedoe.
Mijn oude hart treurt omdat ik geen sterren meer zie in de grote ogen van kinderen als je hen vertelt dat je zojuist een blauwe koe hebt zien vliegen… echt waar, heb je ze niet gezien… daar, tussen die twee berken. De vogels schrikken op en vluchten weg in wanorde… maar toen kwam er een prinses en tikte heel lief met haar toverstaf tegen mijn vermoeide slapen, nam me mee in haar veilige, liefdevolle armen naar dromenland waar het goed vertoeven is…
En alles is weer goed. zoals het altijd geweest is.
Bijna was ik het vergeten.
Goede morgen Stef,
)
Kben blij dat je een teken van (in)leven geeft.
Ik was/ben een beetje bezorgd om je.
(en natuurlijk mis ik je ook, een beetje
Lieve groetjes!
Lieve Annemiek, maak je geen zorgen om een oude vos die af en toe rust zoekt in zijn veilige hol en ook beseft dat hij, om in ‘leven’ te blijven af en toe zijn kop naar buiten moet steken. Overleven doe ik sowieso…
Mijn volgende stap is wel, nu ik mezelf reeds verlost heb van tv enz., om ook internet en straks de pc achter me te laten. Niet dat ik volledig wil verwijnen of alle contact zal verliezen (er zijn voldoende middelen om contact te onderhouden) maar ik wil me zo onafhankelijk mogelijk opstellen, of maw hoe minder ik me omring met bezittingen, hoe minder materie ik verzamel, hoe groter mijn vrijheid groeit naar de volheid om als ‘mens’ te leven. Maar we blijven wel in contact, zij gerust.
Veel lieve, onbezorgde groeten,
Stef.