Er zijn geen merels meer…
Als ik hun lied fluit kennen ze het niet meer, kijken ze verdwaasd voor zich uit alsof ze zich toch iets schijnen te herinneren maar niet meer weten wat het is, of geweest is. De oude liederen worden niet meer herkend.
De zwarte vogels lopen rond zonder doel, zonder toekomst. Op zoek naar hun broeders, op zoek naar zichzelf. De geslotenheid en de kracht van de groep als centrale eenheid hebben ze verloren. Hun ogen zijn glazig geworden en kijken enkel nog naar binnen. Toch hebben ze de oude gewoonte bewaard dat ze, als ze samen met andere vogels om hetzelfde voedsel vechten, ze zich as groep nog even sterk weten te verdedigen en de anderen het voorrecht afdwingen dat hun de eerste keuze wordt toegestaan. Ook de veel grotere en sterkere bosduiven onderwerpen zich aan hun zwarte wilskracht en de scherpte van hun gele snavel. Maar het oude lied zijn ze vergeten…
