Ze zijn mooi, hartverwarmend en… je kent ze wel .pps-berichten vol beloften en mooie foto’s van bloemen, paradijselijke stranden en jonge, speelse katjes… of spreuken zoals… ‘geloof in wonderen – verlang naar je dromen – geniet van elk moment’
Ik krijg ze ook, en ik kan niet ontkennen dat het aangenaam is – dat het met de beste bedoelingen werd gestuurd – dat het zo lief is… en telkens nog voel ik me weer als een kind dat aan de hand van moeder naar de kermis mag waar alle beloften op me wachten… circusmensen die acrobatische toeren doen, als vogels door de lucht zweven, clowns met rode neuzen, suikerspin, wafels en oliebollen… alles wat een kinderhart kan wensen. Een wereld vol beloften. Een magische belevenis…
Maar dromen en magie spatten uiteen als vuurwerk tegen de realiteit van het leven. Toch blijf ik verrukt geloven, maar nu met de wens om het zelf te doen, om mijn eigen leven magisch te maken, om mijn dromen te dromen, elke dag… en ik ga op zoek naar de middelen om dit te realiseren. Ik voel me als een blinde die in het donker wandelt – in een wereld die ik niet ken. Maar stilaan kom ik er uit. Besef ik dat ik op de verkeerde plaatsen heb gezocht en dat ik alles kan vinden in me zelf.
De tijd van kind zijn is voorbij. Ik groei naar volwassenheid. Ik groei naar me Zelf en ontdek elke dag nieuwe mogelijkheden welke samen naar hetzelfde punt wijzen: het Goddelijke in mijn Zelf. Ik heb mijn dromen tot werkelijkheid gemaakt. Mijn verlangen is gestopt en realiseert zich nu in het diepe besef van mijn eigen mogelijkheden.
Ik ben een Kind van God. En alles is goed. Samen met God ga ik dagelijks naar de kermis van het leven.
